هدف: بررسی رابطه بین شاخص های استنادی اسنیپ، رتبه بندی نشریات سایماگو، ایگن فاکتور، و ضریب تاثیر نشریات علوم پزشکی با دگرسنجه ها و رابطه این شاخص ها باهم است.روش/ رویکرد پژوهش: به روش علم سنجی، 111 نشریه علوم پزشکی که بالاترین SJR را داشتند از پایگاه اسکوپوس به طور تصادفی انتخاب شدند، داده های دگرسنجی آنها از سایت Altmetric.com و داده های مربوط به شاخص های استنادی SJR و SNIP از پایگاه سایماگو و IF از پایگاه Scijournal، ایگن فاکتور از پایگاه ایگن فاکتور جمع آوری شدند، سپس با نرم افزار SPSS همبستگی رابطه هر فرضیه سنجیده و با استفاده از روش معادلات ساختاری از طریق نرم افزار AMOS آزمون شد.یافته ها: یافته ها حاکی از وجود همبستگی بین شاخص های استنادی به جز ضریب تاثیر با میانگین نمرات دگرسنجه ها بود و روش معادلات ساختاری نیز تاییدکننده آزمون همبستگی پیرسون بود.نتیجه گیری: بسیاری از دگرسنجه ها می توانند به عنوان مکملی برای استنادها باشند و کمک کننده خوبی برای ارزیابی استنادهایی باشند که به وسیله شاخص های استنادی نادیده گرفته شده اند.

امروزه نیازهای موجود در طراحی سازه ها از جمله وزن کم و استحکام بالا در علم مهندسی سازه، امکان ایجاد ارتعاشات ناخواسته و مخرب را در این سیستم ها افزایش داده است. همچنین استفاده از نرم افزار های کامپیوتری برای مدل سازی نمی تواند به تنهایی به طور دقیق رفتار دینامیکی سازه ساختمانی را پیش بینی نماید. به همین دلیل رویکردی اساسی به تکنیک های تجربی ایجاد شد و سبب ایجاد پیشرفت در زمینه آنالیز مودال گردید. در سال های اخیر آنالیز مودال به عنوان ابزاری جهت تعیین و ارتقا مشخصات دینامیکی سازه ها استفاده شده است: مدهای ارتعاشی بدست آمده از تحلیل مودال برای فهم صحیح رفتار سازه مفید می باشد. همچنین از مدهای بدست آمده از آنالیز مودال در تحلیل های تاریخچه زمانی مودال و تحلیل شبه دینامیکی طیف پاسخ نیز استفاده می گردد. نکته قابل توجه در تحلیل مودال این مطلب می باشد که در هنگام استفاده از تحلیل مودال دو نوع حالت تحلیلی با نام های حالت بردار ویژه و حالت بردار ریتز وجود دارد. یافتن بهترین روش بین دو حالت در تحلیل مودال بر روی پاسخ های سازه ها بسیار مهم می باشد، تا به امروز مطالعاتی گسترده و جامع در این زمینه صورت نگرفته است. با توجه به اهمیت این موضوع، در این پژوهش به بررسی ارزیابی دقت بین دو حالت بردار (ریتز) و (ایگن) در تحلیل مودال پرداخته خواهد شد. در انتها مشاهده شد که تحلیل مودال ناشی از بردار ایگن دقت بیشتری نسبت به بردار ریتز دارد و نتایج حاصل از تحلیل مودال ایگن به واقعیت نزدیکتر است.

هدف: رتبه ‏بندی مجلات ایرانی نمایه شده در جی. سی. آر 2020، بر اساس جی. سی. آی و بررسی ارتباط معنا‏داری این شاخص با ایگن ‏فاکتور، شاخص تأثیر مقاله، کیو و جی. آی. اف هدف اصلی مقاله است. روش ‏شناسی: پژوهش حاضر از نوع کاربردی است که با استفاده از شاخص ‏های علم‏ سنجی و رویکرد تحلیلی انجام شده است. جامعه آماری چهل مجله ایرانی جی . سی. آر 2020 هستند. به‏ منظور گردآوری داده‏ ها از جی. ‏سی. ‏آر 2020 استفاده شد. برای تحلیل داده ها از آزمون‏ های هم بستگی پیرسون، اسپیرمن‏رو و کندال تائوبی به ‏کار رفت. یافته ‏ها: " Iranian Journal of Fuzzy Systems"، " International Journal of Health Policy and Management " و " BioImpacts" به ترتیب با جی. سی. آی 65. 1، 15. 1 و 99. 0 رتبه نخست تا سوم را کسب کردند. بین جی. سی. آی با جی. آی. اف (75. 0 = R)، ایگن فاکتور (44. 0 = R)، شاخص تأثیر مقاله (73. 0 =R) هم بستگی مثبت وجود دارد؛ اما، بین جی. سی. آی با کیو (64. 0-=R) رابطه هم بستگی منفی برقرار است. نتیجه‏ گیری: جی. سی. آی می‏تواند به عنوان شاخصی مکمل و همراه با جی. آی. اف به‏ کار رود. در سالیان گذشته نیز شاخص ‏هایی به ‏منظور پوشش نقاط ضعف جی. آی. اف معرفی شده‏اند؛ اما جی. آی. اف هم چنان محبوب‏ترین شاخص محسوب ‏می‏شود. گذر زمان نشان خواهد داد که جی. سی. آی نیز به سرنوشت شاخص‏ های قبلی گرفتار خواهد شد یا به عنوان شاخصی جدید و منحصربه‏ فرد اقتدار و مقبولیت جی. آی. اف را بعد از نیم سدة کنار خواهد زد.

جنس هموفیلوس دربرگیرنده عده زیادی از باکتری های بیماری زا و غیر بیماری زا است که عفونتهای خطرناک بچه ها و بالغین را ایجاد می نمایند. عفونتهای هموفیلوس می توانند به طور موضعی یا ژنرالزه اتفاق افتند. ازعفونتهای موضعی هموفیلوس کونژنکتیویت، اوتیت میانی، سینوزیت، اپی گلوتیت، برونشیت، پنومونی، سلولیت فاسیال، سلولیت بوکال، مننژیت، پریکاردیت، آرتریت، آندوکاردیت، آبسه مغز، اوسئومیلیت، گلوسیت، میوکاردیت، آدنکسیت، واژنیت، آمپیم، را می توان نام برد که هر کدام از این عفونتها به نوبه خود می تواند با باکتری امی و سپتی سمی همراه باشد. عامل شانکروئید نیز در این جنس قرار دارد. هموفیلوس ها کوکوباسین های گرم منفی، غیر متحرک، هوازی یابی هوازی اختیاری هستند که تست کاتالاز مثبت یا منفی داشته تست اکسیدازشان منفی است و روی محیط های کشت مختلف تا زمانی که فاکتورهای X یا V, Haemin یا Diphospho Pyridine و Coenzymel وجود نداشته باشند رشد نمی کنند. بعضی گونه های جنس هموفیلوس فقط نیازمند فاکتورX  (Heamophilus ducreyi) برخی نیازمند فاکتور V (مثل H.Parainfluenza) و عده ای محتاج هر دو فاکتور XV (مثل H.influenzae) می باشند و بر این اساس مشخص کردن نیازمندی رشدی هموفیلوس ها اولین قدم شناسایی آنها می باشد. فاکتورهای رشدی مزبور به توسط کارخانجات مختلف تولید و به صورت دیسک هایی در اختیار آزمایشگاه های پزشکی و تحقیقاتی قرار گرفته و در کشت و شناسایی انواع مختلف هموفیلوس ها مورد استفاده قرار می گیرند. این فرآورده ها در ایران موجود نبوده و به طور معمول وارد نمی شوند و در صورت تهیه به وسیله شرکتهای خصوصی قیمت آنها فوق العاده گزاف است. با احساس این نقیصه در کشور تصمیم به تهیه و تولید این دیسک ها در آزمایشگاه میکرب شناسی پزشکی بخش عفونی بیمارستان شهید دکتر لبافی نژاد گرفته شد. دیسک ها تولید و از نظر کنترل کیفی با تولیدات خارجی مقایسه گردید. در این مقاله وش تهیه، نتیجه، کنترل کیفی و نگاهداری این دیسک ها شرح داده می شوند.

این تحقیق اثر عصاره پوسته برنج بر فاکتورهای رشد، فاکتورهای خونی و بیوشیمیایی فیل ماهی بررسی می شود. 120 قطعه بچه فیل ماهی با میانگین وزنی 10±112 گرم به صورت تصادفی در تانک های 2000 لیتری توزیع شدند. تیمارها شامل 0 (شاهد)، 5/0 درصد (تیمار 1)، 1 درصد (تیمار 2) و 2 درصد (تیمار 3) بودند. ماهیان 8 هفته با جیره حاوی عصاره پوسته برنج تغذیه شدند زیست سنجی به منظور ارزیابی فاکتورهای رشد انجام و جهت ارزیابی فاکتورهای خونی و بیوشیمیایی خونگیری انجام شد.نتایج نشان داد که اگرچه استفاده از عصاره پوسته برنج سبب بهبود عملکرد رشد شد اما بین تیمارهای مختلف و گروه شاهد در میزان وزن نهایی، افزایش وزن و نرخ رشد ویژه اختلاف معنی داری مشاهده نگردید (05/0P). بنابراین می توان چنین نتیجه گرفت که عصاره پوسته برنج می تواند باعث بهبود عملکرد رشد و وضعیت سلامت فیل ماهی شود

پیش زمینه و هدف: محدودیت دسترسی به محل های دهنده مناسب برای پیوند عصب، ضرورت تحقیق جهت یافتن جانشین مناسب برای پیوند عصب را توجیه می کند.مواد و روش ها: این تحقیق یک مطالعه تجربی است که از 48 سر موش صحرایی نر (200-250 gr) استفاده شد. پس از قطع عصب سیاتیک، 1 سانتیمتر از عصب برداشته و شکاف حاصله توسط یکی از 4 روش زیر ترمیم شد (مجرای پلی وینیلیدین فلوراید یا PVDF با فاکتور رشد عصب و فاکتور رشد شبه انسولین 1، اتو گرافت، شم و کنترل). همه حیوانات در روزهای 35, 21, 7 و 60, 49 و 90 بعد از جراحی توسط تست های حسی و شاخص فعالیت عصب سیاتیک (SFI) و در روز 90 به وسیله الکتروفیزیولوژی ارزیابی شدند. عصب سیاتیک در روز 28 و 96 به وسیله میکروسکوپ نوری و الکترونی مورد مطالعه قرار گرفت.یافته ها: در روز 90 پس از جراحی، اختلاف معنی داری از لحاظ حسی در گروه های آزمایش مشاهده نشد (p=0.07). میانگین SFI در روز 56 و در گروه اتو گرافت نسبت به گروه فاکتورهای رشد PVDF+ افزایش دارد (p<0.01). اختلاف میانگین سرعت هدایت عصب حرکتی در گروه های آزمایش از لحاظ آماری معنی دار نیست (p=0.05). در روز 28 پس از ترمیم، بافت عصب تشکیل شده داخل مجرای PVDF به شکل گرد است و تعداد آکسون های میلین دار در گروه های آزمایش اختلاف معنی داری ندارد (p=0.05). در روز 96 پس از ترمیم، میانگین تعداد آکسون های میلین دار در گروه فاکتورهای رشد PVDF+ نسبت به گروه اتو گرافت کمتر است (p<0.01).بحث و نتیجه گیری: این مطالعه پیشنهاد می کند که با توجه به اثرات مثبت فاکتورهای رشد همراه با مجرای PVDF بر روی ترمیم عصب، استفاده از مجرای PVDF ممکن است جهت ترمیم ضایعات عصب محیطی مفید باشد.

مقدمه: تشکیل میلین به بلوغ و تکامل سیتو اسکتال آکسون و میتو کندری وابسته است. فاکتور رشد عصب و فاکتور رشد شبه انسولین بصورت اختصاصی در تنظیم آنها نقش دارند.مواد و روش ها: این تحقیق یک مطالعه تجربی است که از 48 سر موش صحرایی نر (200-250 gr) استفاده شد. پس از قطع عصب سیاتیک، 1 سانتی متر از عصب برداشته شد و شکاف حاصله توسط یکی از 4 روش زیر ترمیم شد(مجرای پلی وینیلدین فلوراید یا (PVDF) با فاکتور رشد عصب و فاکتور رشد شبه انسولین 1، اتوگرافت، شم و کنترل). عصب سیاتیک در پایان هفته چهارم و دوازدهم توسط میکروسوپ الکترونی مورد مطالعه قرار گرفت.یافته های پژوهش: در پایان هفته چهارم پس از ترمیم، تعداد آکسون های بدون میلین در گروه های اتو گرافت و فاکتورهای رشد اختلاف معنی داری نداشت ولی در پایان هفته دوازدهم، تعداد آکسون های بدون میلین در گروه اتوگرافت نسبت به گروه فاکتورهای رشد ((P<0.01 اختلاف معنی داری داشت. چگالی میکروتوبول ها در هفته دوازدهم پس از ترمیم، در گروه نرمال و اتوگرافت اختلاف معنی داری ندارند. ستیغ میتوکندری در گروه های آزمایش موازی با محور درازشان بود.نتیجه گیری نهایی: از نتایج این مطالعه می توان نتیجه گرفت که با توجه به اثرات مثبت فاکتورهای رشد بر روی رشد و تکامل میکروتوبول ها و متیوکندری ها، ممکن است برای ترمیم ضایعات عصب محیطی مفید باشد.